Օկուպացված Արցախ այցի ընթացքում Ալիևի օգնական Հիքմեթ Հաջիևը արտասահմանցի դեսպաններին ասել է, թե Գանձասարը Կովկասի հնագույն աղվանական քրիստոնեական ժառանգության մաս է։

Հասան-Ջալալ Դոլային անվանել է վանքի հիմնադիր ու «աղվանական քանոն», իսկ վանքն ինքնին՝ Կովկասյան Աղվանքի դարավոր քրիստոնեական ավանդույթի վկայություն։ Նա նաև նշել է, որ դիվանագիտական կորպուսի հետ այցելել է Գանձասար ու Դադիվանք՝ հենց այդ ժառանգությունը ցույց տալու համար։ Հաջիևը ցույց է տվել Հասան-Ջալալի սերունդ Հասան-Ջալալ Ալլահվերդիբեկովի տապանաքարն ու ասել, թե դա ապացուցում է տոհմի պատմական հաջորդականությունն ու «նախնիների հիշողությունը»։ Ապա հայկական կողմին մեղադրել է, թե վերահսկողության տարիներին, վերականգնման պատրվակով, փոխվել է վանքի սկզբնական տեսքն ու ճարտարապետական իսկությունը, ու հավելել, թե Ադրբեջանը պաշտպանելու և վերականգնելու է իր տակ գտնվող բոլոր պատմական ու կրոնական հուշարձանները։

Իրականում սրան պետք էր շատ կոշտ արձագանքել՝ օգտագործելով բոլոր հնարավորությունները՝ սկսած Հայաստանում դիվանագետներին հավաքելուց մինչև աշխարհով մեկ բարձրաձայնելուց, որ Գանձասարը հայկական միջնադարյան ճարտարապետության գլուխգործոց է, իսկ Հասան-Ջալալյանները եղել են հայ իշխանական տոհմ։ Աղվանից կաթողիկոսությունն էլ դարեր շարունակ եղել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու նվիրապետական աթոռներից մեկը, որտեղ ամեն ինչ՝ արձանագրություններից մինչև ծեսերը, եղել է բացառապես հայերեն։ Պետք էր անմիջապես փաստաթղթերով դիմել UNESCO-ին ու միջազգային կառույցներին՝ ահազանգելով, որ տեղի է ունենում հայկական ինքնության բացահայտ յուրացում ու պատմական կեղծարարություն, ինչը հետո, բնականաբար, նախորդելու է հուշարձանները ֆիզիկապես ձևափոխելուն։